Oyunda
Planlanan tasarımda herkes biraz avlanabilir; avcı rolü, bu işte kendisine güvenilenleri ayırır. İki değer öngörülüyor: bir av ekibinin hayvan bulup bulamayacağını belirleyen İz sürme ve tehlikeli hayvanların üzerine gitmeyi göze alıp almayacağını belirleyen Cesaret.
Planlanan eylemler:
- İz sür: bir iki avcı, küçük ama düzenli getiri, yıl boyu yapılabilir. Kampı doyurur ama asla fazla vermez.
- Sürek avı: mevsimin büyük eylemi. Avcı olmayanların da katıldığı kalabalık bir grup, ceylan sürüsünü önceden hazırlanmış tuzağa sürer. Yalnızca sürüler geçerken yapılabilir ve tuzağın önceden kurulmasını gerektirir. Başarı, iş şöleni için Kiler'i doldurur.
- Boğayı al: yaban sığırı avı. Bol et ve yağ, klanın itibarına büyük katkı; ama avcının yaralanması ya da ölmesi gerçek bir olasılıktır.
- Gözcülük: bir avcının mevsimini sürü hareketlerini izlemeye ayırır; bir sonraki sürek avının öngörüsünü iyileştirir.
Post, sinir ve kemik, öteki rollerin ip, bağ ve alet için ihtiyaç duyduğu yan ürünlerdir. Tasarımın başlıca riski zamanlamadır: iki hafta erken çağrılan sürek avı, davetli klanlar yoldayken bomboş bir ovayla karşılaşır. Geliştirmelerin tuzakları taş duvarlarla güçlendirmesi ve usta avcıların daha büyük sürek avlarını yönetmesine olanak vermesi amaçlanıyor.
Tarihsel temel
Göbeklitepe'deki hayvan kemiklerinin tümü yabani türlere aittir. Ceylan açık farkla en kalabalık türdür; onu yaban sığırı ve yaban eşeği izler.1 Ceylanlar göçerdi ve yaz ortası ile güz arasında bol sayıda bulunuyordu; kemik miktarı bu kısa dönemde toplu avlara işaret eder. DAI ekibi bunu, alanın mevsimlik olarak en yoğun kullanıldığı dönemlerde et sağlama ihtiyacıyla ilişkilendirir.12 Yaban sığırı hem yağ hem de avlamanın tehlikesi nedeniyle itibar demekti; bu hayvan imgelerde ve bırakılan kalıntılarda da öne çıkar.
Çakmaktepe'de ön tanımlamalar yaban sığırı, atgiller, domuz, ceylan ve tavşanın varlığını gösterir. Çevrede yüzey araştırmalarıyla saptanan avlakları kazı ekibi örgütlü, uzmanlaşmış avcılığın kanıtı sayar; bir buluntuda ceylan avı sahnesi yer alır.3 Aynı yerleşimde kısmen açılan bir kamusal yapıda yaban sığırı, koyunu ve atgillere ait, yakılmış kafatasları duvar diplerine bilinçli olarak yerleştirilmiştir.3
Dizinin sonuna doğru tablo değişir: Gürcütepe'de koyun ve keçi ağır basar, ardından domuz ve sığır gelir; yabani hayvanlar azdır.4
Ayrı bir statü olarak "avcı" belgelenmiş değildir. Bu tür topluluklarda avcılık büyük olasılıkla herkesin bildiği bir beceriydi; oyundaki rol yalnızca ağırlık ve ün belirtir.
Açık sorular
- Sürek avları nasıl örgütleniyordu, bir av kaç kişi gerektiriyordu?
- Uçlar yayla mı atılıyordu, elle mi fırlatılıyordu, yoksa ikisi de mi? Uçlar korunmuş, saplar korunmamıştır.
- Et fazlası saklanıyor muydu, yoksa hepsi toplanma sırasında mı tüketiliyordu?
- Tehlikeli hayvan imgeleri avla mı, hikâyelerle mi, yoksa topluluk kimliğiyle mi ilgiliydi?